
Prostatitis is een acute of chronische ontstekingsziekte van de prostaatklier.
De pathologie is wijdverspreid, aangezien het de reden is voor meer dan een derde van de bezoeken van mannen aan een uroloog.
De afgelopen jaren is de incidentie van prostatitis toegenomen. Dit wordt waarschijnlijk mogelijk gemaakt door een sedentaire levensstijl, die leidt tot stagnatie van het bloed in de bekkenorganen, een onregelmatig seksleven, defecten in het immuunsysteem en andere factoren.
Uit ons artikel leert u hoe prostatitis is, waarom en hoe het zich ontwikkelt, klinische manifestaties, principes van diagnose en behandeling van deze pathologie, waarbij fysiotherapeutische technieken ook van groot belang zijn.
Waarom en hoe de ziekte zich ontwikkelt
Er zijn veel bekende oorzaken van prostatitis, en in de regel treedt deze op als gevolg van de impact van meerdere daarvan tegelijk op de prostaatklier.
Er is een concept van bacteriële en abacteriële prostatitis.
De prostaatklier scheidt een vloeistof af die een schadelijk effect heeft op bacteriën, dat wil zeggen dat een gezond orgaan geen micro-organismen bevat. Schending van de functies van de klier of eventuele veranderingen in de structuur ervan worden voorwaarden voor de ontwikkeling van een infectieus proces, dat wil zeggen dat het in feite secundair is.
De meest voorkomende veroorzakers van prostatitis:
- coli;
- pseudomonas;
- Klebsiella;
- Proteus;
- enterokokken;
- corynebacteriën;
- sommige stafylokokken;
- mycoplasma;
- chlamydia;
- Trichomonas.
Een infectie komt op verschillende manieren de prostaatklier binnen:
- stijgt langs de urethra (met urethritis of tijdens katheterisatie, bougienage van de blaas);
- met bloedstroom uit verre infectiehaarden (voor longontsteking, tonsillitis, cariës en andere ziekten);
- met lymfestroom bij ontstekingsziekten van organen die zich naast de prostaat bevinden (cystitis, proctitis, orchitis, aambeien en andere).
De belangrijkste factor die bijdraagt aan de ontwikkeling van prostatitis is stagnatie van veneus bloed in de bekkenorganen - dit leidt tot een verminderde bloedtoevoer naar de prostaatklier en een daaropvolgende ontstekingsreactie.
Onregelmatig seksleven en onvolledige geslachtsgemeenschap verhogen ook het risico op het ontwikkelen van ontstekingen in de prostaatklier, omdat er in dit geval geen uitstroom van afscheidingen uit de follikels is - het stagneert en wordt een goede omgeving voor de verspreiding van infecties. Bovendien wordt de stagnerende afscheiding gedeeltelijk in het bloed opgenomen en wordt het een antigeen - het lichaam begint er antilichamen tegen te produceren - er ontwikkelt zich een auto-immuunproces.
Soorten prostatitis
Afhankelijk van de aard van het klinische beloop worden acute en chronische prostatitis onderscheiden.
Tot 10% van de chronische prostatitis is bacterieel van aard, 90-95% is een abacterieel ontstekingsproces.
Deze laatste wordt op zijn beurt geclassificeerd op basis van zijn samenstelling:
- met een toename van het aantal leukocyten in de secretie;
- zonder het aantal leukocyten in de secretie te verhogen.
Sommige deskundigen identificeren een andere vorm van de ziekte: asymptomatische prostatitis, maar anderen houden geen rekening met het bestaan van een dergelijke mogelijkheid en beschouwen deze pathologie als spierpijn, en niet als prostaatziekte.
Symptomen
Het klinische beeld van acute en chronische vormen van de ziekte is verschillend, dus we zullen ze elk afzonderlijk beschouwen.
Acute prostatitis
De volgende vormen (stadia) worden onderscheiden:
- Catarrale (de wand van de uitscheidingskanalen van prostaatcellen is gedeeltelijk aangetast). Het komt voor zonder uitgesproken symptomen. De toestand van de patiënt is bevredigend; de lichaamstemperatuur ligt binnen de normale grenzen of is gestegen tot subfebriele waarden. Een man klaagt over een periodiek gevoel van zwaarte in het perineum, het meest uitgesproken in zittende positie, en milde pijn. Soms wordt het plassen iets frequenter. Het proces kan op twee manieren worden opgelost: het verdwijnt vanzelf na 10-14 dagen, of het verandert in folliculaire prostatitis.
- Folliculair (individuele acini (kliercellen) van de prostaat worden aangetast). De ziekte begint acuut met een stijging van de lichaamstemperatuur tot koortsniveaus (38-39 ° C) en koude rillingen. Patiënten klagen over hevige pijn in het perineale gebied, inclusief de anus en penis, pijn tijdens stoelgang. Plassen is pijnlijk, frequent en in sommige gevallen moeilijk. In dit stadium moet de patiënt een adequate behandeling krijgen. Als deze tijdig wordt gestart, nemen de symptomen van de ziekte na een week af en herstelt de persoon. Als er geen volwaardige therapie is, ontwikkelt het pathologische proces zich verder en verandert het in parenchymale prostatitis.
- Parenchymateus (de meeste acini, hun uitscheidingskanalen en interstitiële weefsels zijn betrokken bij het pathologische proces). De ziekte is ernstig: de lichaamstemperatuur van de patiënt stijgt tot 40 °C en hoger, hij huivert, er is sprake van ernstige zwakte en er is geen eetlust. Hij ervaart hevige pijn in het perineum en het rectum, vooral tijdens het zitten en tijdens de stoelgang. De prostaatklier is sterk gezwollen, het lumen van de uitscheidingskanalen is verstopt met etterende en slijmerige afscheiding, die geen uitstroompad heeft; De prostaat is vergroot en gespannen. Plassen is moeilijk, in sommige gevallen is er sprake van acute retentie, evenals het vasthouden van ontlasting en gas. Als het bekkenweefsel betrokken is bij het pathologische proces, merkt de patiënt een zeurende pijn in de onderbuik op, vaak pulserend, en verslechtert zijn toestand.
- Prostaatabces (een holte erin gevuld met etterende massa's). Het stroomt hard; de symptomen van intoxicatie komen duidelijk tot uiting - de lichaamstemperatuur stijgt tot 40 ° C en hoger, de patiënt is lusteloos, zwak, zijn bewustzijn is verminderd, hij is ijlend. Er zijn alle tekenen van het parenchymale stadium van de ziekte, maar ze zijn meer uitgesproken en er is uitstraling van pijn naar de laesie. In het stadium van abcesvorming is de toestand van de patiënt ernstig, de symptomen zijn levendig. Wanneer het abces zich al heeft gevormd en zich beperkt tot de aangrenzende weefsels, voelt de patiënt zich beter en denkt hij te herstellen, hoewel dit absoluut niet het geval is. Als het abces scheurt, verspreiden etterende massa's zich naar het weefsel en de bekkenorganen - phlegmon ontwikkelt zich, en bij gebrek aan tijdige medische zorg - bacteremische shock, urosepsis.
Chronische prostatitis

De belangrijkste tekenen van prostatitis zijn urinewegaandoeningen en pijn in de prostaatklier.
De ziekte komt in golven voor, afwisselend tussen een actieve periode en een stadium van remissie. Er is nog een fase - latent (wanneer er klinische symptomen van de ziekte zijn, maar deze niet duidelijk tot uiting komen).
Alle tekenen van chronische ontsteking van de prostaat kunnen in vier grote groepen worden gecombineerd:
- Pijn syndroom. Dit is een van de belangrijkste klinische manifestaties van deze pathologie. Pijn kan optreden in rust, tijdens het plassen of tijdens geslachtsgemeenschap. De intensiteit ervan varieert sterk: van een nauwelijks merkbaar gevoel van ongemak, zwaarte tot ondraaglijk. De pijn is gelokaliseerd in het gebied van de prostaat zelf en straalt vaak uit naar het heiligbeen, het perineum, de testikels, de penis of het rectum.
- Urinewegaandoeningen. Ze zijn verschillend voor verschillende patiënten. Plassen kan frequent zijn, moeilijk met een zwakke stroom en in verschillende mate pijnlijk. Er kan een plotselinge drang zijn om te plassen.
- Seksuele functiestoornissen. Erectiepijn, verzwakking of voortijdige ejaculatie kunnen optreden.
- Neurologische aandoeningen. Deze omvatten slaperigheid overdag, vermoeidheid, algemene zwakte, slechte nachtrust, duizeligheid, zweten, verminderd vermogen om te werken en nieuwe informatie waar te nemen.
Het resultaat van chronische prostatitis kan sclerose van de prostaatklier zijn - vervanging van een deel of het gehele orgaan door littekenweefsel. De patiënt klaagt over langdurig plassen, het gevoel dat de blaas niet volledig geleegd is, een dunne stroom urine, doffe, milde pijn in het perineum, boven het schaambeen en in het rectum.
Diagnostische principes

Om acute prostatitis bij een patiënt te vermoeden, volstaat het dat een arts luistert en zijn klachten, levensgeschiedenis en ziekte evalueert, en ook een digitaal onderzoek van de prostaatklier via het rectum uitvoert (de specialist zal een vergrote prostaat vinden, pijnlijk bij aanraking).
Een echografisch onderzoek, dat wordt uitgevoerd door een sensor in het rectum te plaatsen, zal de diagnose helpen bevestigen.
Bij de diagnose van chronische prostatitis zijn ook de gegevens verkregen uit het interviewen van de patiënt en de resultaten van een digitaal onderzoek van het rectum van groot belang. De aard van veranderingen in de klier bij deze vorm van de ziekte zal anders zijn: een of beide lobben worden groter, deegachtig van consistentie, met individuele verdichtingsgebieden, en de tonus van het orgel wordt verminderd. Als prostaatsclerose optreedt, wordt dit gedefinieerd als een formatie met een dichtheid die dicht bij kraakbeen ligt. In de regel is de klier rond de omtrek dichter dan in het midden (dit fenomeen wordt het "sikkelsymptoom" genoemd).
Om de diagnose te verduidelijken, kan de patiënt worden voorgeschreven:
- Onderzoek van de prostaatsecretie onder een microscoop (het niveau van leukocyten daarin zal worden verhoogd, het medium is alkalisch en het niveau van macrofagen is ook hoger dan normaal) en het wordt uitgezet op een voedingsmedium (waarschijnlijk zullen culturen van bacteriën die de ziekte veroorzaken erop groeien).
- Een urinemonster van drie glazen (in het derde deel zal het leukocytenniveau boven normaal zijn, en in de andere twee zal het zijn limieten niet overschrijden).
- Onderzoek van het ejaculaat (het niveau van leukocyten en erytrocyten is verhoogd, bacteriën worden gedetecteerd).
- Echografie van de prostaat met of zonder kleurendoppler. Het kan met elk van de methoden worden uitgevoerd, maar het meest waardevolle in termen van informatie is onderzoek via het rectum (transrectaal).
- Prostaatbiopsie. De punctie wordt uitgevoerd tijdens een transrectale echografie. De meest informatieve diagnostische methode, maar deze wordt niet veel gebruikt.
Differentiële diagnose
Tijdens het diagnostische proces is het belangrijk dat de arts zich herinnert aan ziekten die op dezelfde manier kunnen voorkomen als acute en chronische prostatitis, in het bijzonder:
- urethritis;
- cystitis;
- prostaattuberculose;
- prostaatkanker;
- adenoom, of goedaardige hyperplasie, van de prostaat;
- ziekten van het rectum.
Met het oog op differentiële diagnose wordt de patiënt in twijfelachtige gevallen aanvullende onderzoeksmethoden voorgeschreven.
Behandelingstactieken
Afhankelijk van de specifieke klinische situatie kan de behandeling poliklinisch of in een ziekenhuisomgeving worden uitgevoerd, conservatief of via een operatie. In de subacute periode en tijdens remissie van de ziekte is therapie met fysieke factoren een goede aanvulling op de behandeling.
Bij de acute vorm van de ziekte moet de patiënt in bed blijven, neutraal voedsel eten en veel water drinken.
Mogelijk krijgt hij medicijnen uit de volgende groepen voorgeschreven:
- antibiotica (of breedspectrum - cefalosporines, aminoglycosiden, of rekening houdend met de gevoeligheid van micro-organismen voor een specifiek medicijn);
- met het oog op ontgifting - infusie van oplossingen;
- om de activiteit van het ontstekingsproces te verminderen, zwelling te verminderen en pijn te verlichten - NSAID's;
- om spasmen van de gladde spieren van de prostaat en de urinewegen te verlichten - krampstillers;
- om de immuunfuncties te verbeteren - immunomodulatoren;
- om de allergeniciteit van het lichaam te verminderen - antihistaminica;
- om het urineren te normaliseren - alfablokkers;
- om de bloedcirculatie te normaliseren in een klier die is aangetast door chronische ontstekingen - preparaten van biologische oorsprong;
- om reparatieprocessen te activeren - proteolytische enzymen;
- voor hormonale stoornissen - hormoonsubstitutietherapie.
Als zich een abces in de prostaatklier heeft gevormd, is een dringende chirurgische ingreep vereist. Chirurgische behandeling wordt ook uitgevoerd voor prostaatsclerose.
Fysiotherapie

Patiënten die lijden aan prostatitis kunnen prostaatmassage voorgeschreven krijgen.
Fysiotherapie wordt veel gebruikt bij ontstekingen van de prostaatklier. De methoden ervan streven de volgende doelen na:
- de activiteit van het ontstekingsproces verminderen of volledig elimineren;
- de ernst van pijn verminderen;
- elimineer congestie in de prostaatklier, herstel de normale bloedstroom daarin;
- vertraag het proces van sclerose van prostaatweefsel;
- verbetering van de functies van lokale en algemene immuniteit.
De patiënt kan de volgende fysieke behandelmethoden worden voorgeschreven:
- Met ontstekingsremmende werking:
- ultrasone therapie;
- Magnetrontherapie;
- UHF-therapie;
- infraroodlasertherapie (het effect wordt uitgevoerd op het perineum, de penis of de femurvaten; naast het ontstekingsremmende effect activeert de procedure de processen van herstel van beschadigde weefsels);
- ultrafonoforese van antibacteriële geneesmiddelen (zorgt voor een diepe penetratie van het medicijn in weefsels, waardoor een hoge concentratie in de pathologische focus ontstaat; echografie versterkt het effect van het antibioticum).
- Met pijnstillende werking:
- elektroforese van pijnstillers (in het bijzonder novocaïne);
- diadynamische therapie;
- sinusoïdaal gemoduleerde stroomtherapie, of SMT-therapie (naast het onderdrukken van pijn, beïnvloedt het de tonus van de prostaatklier, normaliseert deze en verbetert ook de bloedstroom in de bloedvaten die de prostaat voeden);
- Urale bestraling in erytheemdoses.
- Weefselsclerose voorkomen:
- prostaatmassage (verbetert de uitstroom van afscheidingen uit de cellen en activeert de bloedstroom in de bloedvaten; de methode is gecontra-indiceerd in de aanwezigheid van grote aambeien, anale fissuren, pijngebieden of knobbeltjes in de prostaat);
- elektroforese van proteolytische enzymen (aloë) of kaliumjodide (met behulp van de transversale techniek);
- magnetische therapie (activeert de bloedstroom in de bloedvaten van de prostaat en de processen van herstel van beschadigde weefsels, verbetert de bloedvloeibaarheid);
- SMT-therapie (verwijdt de bloedvaten, herstelt de seksuele functie);
- peloidotherapie (turf en slibmodder worden gebruikt; de procedure verbetert de microcirculatie en activeert regeneratieprocessen);
- waterstofsulfidebaden (vooral geïndiceerd bij ernstige congestie in het bekken);
- microklysma's met waterstofsulfidewater met novocaïne.
- Verbetering van de immuunfuncties:
- elektroforese van immunomodulerende geneesmiddelen – activeert zowel algemene als lokale immuniteit;
- aerotherapie;
- thalassotherapie (heeft een gunstig effect op het zenuwstelsel, verhoogt het aanpassingsvermogen van het lichaam).
Onder de methoden voor niet-traditionele behandeling van chronische prostatitis kunnen hirudotherapie en acupunctuur worden gebruikt. Er wordt ook gebruik gemaakt van fysiotherapie.
In sommige klinische gevallen wordt fysiotherapie niet aanbevolen. Dit zijn:
- kwaadaardige neoplasmata van de prostaat;
- adenoom (of goedaardige hyperplasie) van het prostaat III-stadium.
Spa-behandeling
Aan personen die lijden aan chronische prostatitis in remissie kan een sanatoriumbehandeling worden aanbevolen.
Behandeling in sanatoria is gecontra-indiceerd bij tuberculeuze prostatitis, urethrale strictuur, kankerpathologie of stadium III prostaatadenoom.
Preventie en prognose
Preventie van acute prostatitis bestaat uit het voorkomen van de impact op het lichaam van alle factoren die de ziekte veroorzaken (dat wil zeggen dat een man een actieve levensstijl moet leiden, regelmatig geslachtsgemeenschap moet hebben, urethritis en blaasontsteking onmiddellijk moet behandelen en de verspreiding van het infectieuze proces naar de prostaat moet voorkomen). Als er toch acute prostatitis optreedt, moet u, om de transformatie ervan in een chronische ontsteking te voorkomen, onmiddellijk medische hulp zoeken en een adequate therapie ondergaan.
Terugvalpreventie omvat alle hierboven beschreven maatregelen, plus periodieke anti-terugvalbehandelingen voorgeschreven door een arts.
De prognose voor de eerste stadia van acute prostatitis, op voorwaarde dat u tijdig hulp zoekt bij een specialist, is gunstig: de ziekte eindigt in volledig herstel. Als de ziekte gevorderd is en urosepsis zich heeft ontwikkeld, is de prognose twijfelachtig: de dood is zeer waarschijnlijk.
De prognose voor chronische prostatitis is relatief gunstig: het is bijna onmogelijk om van de ziekte af te komen, maar het leidt niet tot de dood, maar treedt op met frequente terugvallen, wat de kwaliteit van leven van de patiënt aanzienlijk verslechtert.
Conclusie
Prostatitis kan in acute of chronische vorm voorkomen. Het vergt in ieder geval een tijdige, adequate en integrale behandeling, waarbij ook fysiotherapietechnieken een belangrijke rol spelen.




















